Kapliczka w okolicach Sętala

Forma kapliczek i ich dekoracje często stanowiły przetworzenie przez ludowych twórców wzorów, które czerpali z lokalnej dostępnej im architektury sakralnej miejscowych kościołów. Często formy te powielane były bez całkowitego zrozumienia ich znaczenia w całej kompozycji – traktowane były jako niezależne, samodzielne elementy dekoracyjne. Często było tak właśnie w przypadku obiektów, w których zastosowane były elementy stylów historycznych. Neogotycka, smukła kapliczka z okolic Sętala, wzniesiona jest na planie prostokąta, na wysokim cokole z głębokimi, prostokątnymi płycinami. Na jej dwuspadowym dachu w narożach i w zwieńczeniach trójkątnych szczytów, znajdują się sterczyny ze stożkowymi daszkami. W ścianie frontowej znajduje się wnęka zakończona łukiem ostrym, zamykana przeszklonym skrzydłem okiennym. Wykrój niszy powtarzają blendy w pozostałych ścianach korpusu kapliczki. W bocznych ścianach, korpus od strefy dachu oddziela fryz z cegieł ułożonych w rolkę. Literatura: T. Seweryn, "Kapliczki i krzyże przydrożne w Polsce", Warszawa 1958