Grot bełtu

Bełty, zawsze grotami ku górze, transportowane były przez kuszników w kołczanach, przybierających zwykle kształt niewielkiego cylindra o szerszej części dolnej, mieszczących prawdopodobnie od 15 do 20 sztuk tych pocisków. Na wyprawy wojenne zabierano zwykle od 2 do 4 kołczanów, czyli od 40 do 60 bełtów. Zapasy bełtów ponad tą liczbę przewożono w skrzyniach i beczkach wypełnionych otrębami. Średnia ilość użytych w czasie bitwy bełtów jest trudna do określenia, ale wraz ze zwiększaniem siły naciągu kusz, zmniejszała się ilość wystrzeliwanych średnio na minutę pocisków. W XIII w. było to 6 bełtów na minutę, w połowie XIV w. było to już 4-5 bełtów na minutę, a na początku XV w., w przypadku niektórych mechanizmów naciągowych, już tylko 2 bełty na minutę. Szybkostrzelność stanowiła największą przewagę łuków nad kuszami. Wyszkoleni łucznicy w ciągu minuty potrafili oddać nawet do 12 strzałów. Prezentowany masywny grot, dzięki tulejce umieszczony był na wykonanej najprawdopodobniej z drewna bukowego lub dębowego brzechwie. Literatura: K. Kwiatkowski, „Wojska Zakonu Niemieckiego w Prusach 1230-1525. Korporacja, jej pruskie władztwo, zbrojni, kultura wojny i aktywność militarna”, Toruń 2016 J. Werner, „Polska broń. Łuk i kusza”, Wrocław 1974 Z. Żygulski, „Broń w dawnej Polsce: na tle uzbrojenia Europy i Bliskiego Wschodu”, Warszawa 1982 Zrealizowano we współpracy z Muzeum Bitwy pod Grunwaldem w Stębarku Prawa do wizerunków cyfrowych: Domena publiczna - https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/deed.pl