Grot bełtu kuszy

Wymiary: dł. 6,8-9,3 cm, gr. max. ostrza 1,9-1,4 x 0.9-1,4 cm, śred.tulejki 1,8-1,2 cm Datowanie: XIV-XV w. Miejsce: badania archeologiczne we Fromborku Materiał: żelazo Metoda: kucie Masywne groty o ostrzu lancetowatym w przekroju podłużnym i romboidalnym przekroju poprzecznym, z tulejką (okrągłą, lekko stożkowatą, wykonaną ze zwiniętej blachy) do osadzenia na brzechwie bełtu. Po konserwacji, wżery powierzchniowe i ubytki w partii tulejek. O popularności kuszy w średniowieczu, świadczą ogromne ilości zachowanych do naszych czasów grotów wystrzeliwanych z nich bełtów. Brzechwy z drewna dębowego lub bukowego, na które groty były nabijane lub od pocz. XII w. w całej Europie mocowane za pomocą specjalnych tulejek, nie zachowały się do naszych czasów. Podobnie jak wykonywane z lipowych profilowanych deszczułek opierzenie bełtów. Kształt i masywność grotów zależała głównie od celu jaki miały osiągnąć. Groty smukłe i silnie zaostrzone, najskuteczniejsze były przeciwko osłonom płytowym. Masywne, grube i bardziej romboidalne lepiej nadawały się do rozrywania osłon kolczych. K. Kwiatkowski, „Wojska Zakonu Niemieckiego w Prusach 1230-1525. Korporacja, jej pruskie władztwo, zbrojni, kultura wojny i aktywność militarna”, Toruń 2016 J. Werner, „Polska broń. Łuk i kusza”, Wrocław 1974 Z. Żygulski, „Broń w dawnej Polsce: na tle uzbrojenia Europy i Bliskiego Wschodu”, Warszawa 1982 Prawa do wizerunku cyfrowego: CC BY 1.0 https://creativecommons.org/licenses/by/1.0/deed.pl