Grot bełtu kuszy

Wymiary: dł. 6,8-9,3 cm, gr. max. ostrza 1,9-1,4 x 0.9-1,4 cm, śred.tulejki 1,8-1,2 cm Datowanie: XIV-XV w., Miejsce: badania archeologiczne we Fromborku Materiał: żelazo Metoda: kucie Masywne groty o ostrzu lancetowatym w przekroju podłużnym i romboidalnym przekroju poprzecznym, z tulejką (okrągłą, lekko stożkowatą, wykonaną ze zwiniętej blachy) do osadzenia na brzechwie bełtu. Po konserwacji, wżery powierzchniowe i ubytki w partii tulejek. Kształt i konstrukcja wystrzeliwanych z kusz bełtów ulegała zmianom wraz z udoskonalaniem techniki ich wykonywania, ale i zmianami w zbroi, które miały przebijać. W związku z rozwojem płytowych osłon ciała, najważniejsza stawała się siła penetracji pocisku. Stąd tak duże znaczenie miało innowacyjne zastosowanie bełtów z profilowanymi deszczułkami lotek, które wprowadzały bełt w ruch obrotowy wokół jego wzdłużnej osi. Dzięki temu lot bełtu był bardziej stabilny co zapewniało lepszą celność. Skutecznemu przebijaniu tego typu zbroi służyły też bardziej smukłe i silniej zaostrzone groty. K. Kwiatkowski, „Wojska Zakonu Niemieckiego w Prusach 1230-1525. Korporacja, jej pruskie władztwo, zbrojni, kultura wojny i aktywność militarna”, Toruń 2016 J. Werner, „Polska broń. Łuk i kusza”, Wrocław 1974 Z. Żygulski, „Broń w dawnej Polsce: na tle uzbrojenia Europy i Bliskiego Wschodu”, Warszawa 1982 Prawa do wizerunku cyfrowego: CC BY 1.0 https://creativecommons.org/licenses/by/1.0/deed.pl