Pudełko do biżuterii

Wymiary: szerokość 15cm , 7cm wysokość , głębokość 9 cm Materiał: srebro Technika wykonania: wyrób autorski, Miejsce powstania: Königsberg, Prusy Wschodnie (obecnie Kaliningrad, Rosja) Niewielka, zdobiona szkatułka na biżuterię zamykana na kluczyk. Wykonana z białego metalu, z niewielkimi zabrudzeniami na powierzchni i przetarciami na dekoracjach. Umieszczona na skierowanych na zewnątrz precyzyjnie rzeźbionych lwich łapach o niewielkich pazurach. Szkatułka ma formę prostopadłościanu o nieznacznie zbiegających się ku dołowi ściankach z otwieraną pokrywą w formie czterospadowego daszku płasko ściętego od góry. Wokół dolnej i górnej krawędzi ozdobiona rzędem kuleczek jednakowej wielkości wtopionych do połowy w ścianki. Rzędy kuleczek wyodrębnione poziomymi, lekko wystającymi, wąskimi gzymsami o profilowanych brzegach. Górny mieści się w pokrywie zachodzącej na wąski pasek, na szczytach ścianek nieco węższy od całości. Ukryty przy zamkniętej pokrywie. Pomiędzy rzędami kulek gładkie płaszczyzny ścianek. Od frontu, pośrodku, zamek ze srebrnym, prostym kluczem. Otoczony dekoracyjnie ukształtowanym wieńcem splecionych ze sobą kilku rzędów liści dębu, zachodzących na siebie. Od dołu wieniec ozdobiony dodatkowymi wiązkami przesłaniającymi go i sięgającymi na boki lekko po skosie w dół. W zamku prosty kluczyk z elipsoidalnym uchwytem. Pokrywa szkatułki uformowana tak, że cztery połacie zbiegają się ku górze wklęsłymi formami. Na szczycie ścięte w płaski prostokąt. Na nim, pośrodku, niski prostopadłościan o brzegach dekorowanych wypukłym reliefem z szeregowym ornamentem palmetowym. Szczyt zwieńczony pełnoplastyczną rzeźbą gruszki z ogonkiem skierowanym w lewo zakończonym kuleczką leżącej na niewielkim, sercowatym liściu. Jej wypolerowana powierzchnia w zagłębieniach zabrudzona i delikatnie podniszczona. Na spodzie szkatułki wybite ozdobnym pochyłym pismem sygnatura i data: Th. B., pod nim data 19.7.1907. Poniżej autorski znak zakładu z widocznymi, choć mocno przetartymi literami: THUNV., pod spodem 12. Pod nimi długi, wąski zygzak, niczym linia oddzielająca znaki od kolejnego, ozdobnego napisu mocno wytartego: A.W. poniżej niego rok 1838 Po otwarciu wieczka widać w nim od spodu dwie śrubki z kwadratowymi nakładkami ochronnymi będącymi mocowaniem dla formy z gruszką na szczycie. Kuleczki zdobiące górną i dolną krawędź szkatułki są od środka wklęsłe. Wnętrze w lekko złotawym odcieniu. Szkatułki, puzderka na biżuterię były osobistymi przedmiotami zamożnych mieszczan i dworzan. Wykonywano je w warsztatach złotniczych i szczególny rozwój tego rzemiosła przypadł na XVIII wiek. Z tego okresu pochodzą najbardziej zdobione, finezyjne, bogate szkatułki, wykonywane na zamówienie zamożnej arystokracji. W XIX wieku zapotrzebowanie wzrosło i zamawiali je także bogatsi mieszczanie. Różnicę można dostrzec w sygnaturach i znakach wybijanych puncą wewnątrz lub na spodzie szkatułki. Podczas gdy wyroby XVIII-wieczne posiadają herby lub inne rodowe znaki, późniejsze eksponaty są często wyposażone tylko w sygnatury twórców lub znaki cechowe.