Grot bełtu

 

STATYSTYKI
  • 4458 Wejścia
  • 845 Pobrań

 

Opis

W wielu bitwach średniowiecznej Europy oddziały formacji strzeleckich odegrały znaczącą, a czasami wręcz kluczową rolę. Ich skuteczność w dużej mierze zależała od właściwej organizacji, odpowiedniej taktyki i wykorzystania ich możliwości. Groty zarówno strzał wystrzeliwanych przez łuki, jak i bełtów kusz miały różne kształty, zależnie od celów, jakich miały dosięgnąć. Kusznicy, do porażenia przeciwników w osłonach kolczych, stosowali bełty z grotami grubszymi, masywniejszymi, romboidalnymi o większej masie, a w stosunku do wojowników chronionych przez osłony folgowe i płytowe, bełtów z grotami smukłymi i silnie zaostrzonymi. Stosowane były również specjalne bełty zapalające. Na wykutych zadziorach grotów umieszczano zapalane tuż przed wystrzałem pakuły, sznury lub pasy konopne.

Prezentowany grot bełtu, smukły i silnie zaostrzony, z wąskim trzpieniem był nabity na wykonaną najprawdopodobniej z drewna dębowego lub bukowego brzechwę.

Literatura:
K. Kwiatkowski, „Wojska Zakonu Niemieckiego w Prusach 1230-1525. Korporacja, jej pruskie władztwo, zbrojni, kultura wojny i aktywność militarna”, Toruń 2016
J. Werner, „Polska broń. Łuk i kusza”, Wrocław 1974
Z. Żygulski, „Broń w dawnej Polsce: na tle uzbrojenia Europy i Bliskiego Wschodu”, Warszawa 1982

Zrealizowano we współpracy z Muzeum Bitwy pod Grunwaldem w Stębarku

Prawa do wizerunków cyfrowych: Domena publiczna - https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/deed.pl

 

Specyfikacja

Data archiwizacji16 maja 2016 (16.05.2016)
DatowanieXIV-XV w.
MiejsceMuzeum Bitwy pod Grunwaldem, Stębark
Mapa GooglePokaż na Mapie Google
KategoriaMuzeum Bitwy pod Grunwaldem w Stębarku
SygnaturaNr inw. 137
WłaścicielMuzeum Bitwy pod Grunwaldem w Stębarku
Strona wwwwww.muzeumgrunwald.pl
Prześlij zgłoszenie dotyczące obiektu
 
 
Projekt dofinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007 - 2013 oraz budżetu samorządu województwa warmińsko - mazurskiego.