Szafa dwudrzwiowa sieniowa

 


STATYSTYKI
  • 291 Wejścia
  • 77 Pobrań

 

Opis

Wymiary: wys. 220 szer. 210.głęb. 80
Autor: warsztat elbląski
Miejsce: pochodzi z wyposażenia Pałacu von Lehndorffów w Sztynorcie, a przekazana przez Muzeum Mazurskie w Olsztynie (obecne Muzeum Warmii i Mazur) w dniu 05.08.1949
Materiał: drewno jesionowe
Technika: stolarka artystyczna

Szafa sieniowa intarsjowana o konstrukcji ramowo-płycinowej (wieńcowej), z wyodrębnioną częścią cokołową z dwoma szufladami, spoczywającą na kulistych nogach, w partii środkowej z podwójnymi drzwiami i z rozbudowanym zwieńczeniem z profilowanym gzymsem. W części środkowej i na ściętych narożach pilastry zwieńczone kapitelem z bogatą dębową dekoracją snycerską, podobne dekoracje w miejscu uchwytów szuflad z przedstawieniem głowy lwa. W owalnych płycinach drzwi zagłębienia ujęte profilowaną ramą o uskokowym wykroju. W środkowej części dwubarwna intarsja złożona z 7 centrycznie nałożonych kół, tworząca płatki kwiatu. Wypiętrzony, profilowany gzyms w części środkowej wystający poza linię ścian bocznych szafy. W dekoracji szafy zwraca uwagę duża ilość linearno-wstęgowej intarsji, którą zdobione są czoła szuflad, pilastry i fryzy gzymsu wieńczącego.
Szafa to mebel przeważnie w kształcie prostopadłościanu z drzwiczkami, który wykształcił się ze skrzyni ustawionej pionowo, do której dodano jednoskrzydłowe drzwiczki i nogi. Z czasem dodano szuflady u dołu lub u góry, a wewnątrz półki lub wieszaki. Na przestrzeni wieków powstało wiele odmian szaf o różnorodnych konstrukcjach, rozmiarach, kształtach i dekoracjach : szafy kredensowe, kuchenne, ubraniowe, biblioteczne, kościelne, apteczne, wolnostojące, wbudowane lub wiszące. Znane były już w starożytnej Grecji od okresu hellenistycznego, a rozpowszechniły się w Rzymie, głównie w formie wbudowanej w mur. W średniowieczu przybierały różne formy i często były zwieńczone dwuspadowym dachem, pokrywana skórą, płótnem, wykonywane z szerokich desek, wzmacnianych metalowymi, sztabami. Na początku XV w. wprowadzono konstrukcje ramowe i dzięki temu szafy stały się o wiele lżejsze, odporniejsze na wahania klimatyczne i rozbieralne. Początkowo szaf używano do przechowywania broni a także na sprzęty liturgiczne w kościele, z czasem zaczęto stosować je w domach świeckich, jako meble reprezentacyjne przeznaczone na naczynia, świeczniki i bieliznę. W okresie renesansu powstały dwa podstawowe typy szaf: jednoczęściowe i dwuczęściowe, z dwoma skrzydłami, z wydatnym gzymsem i cokołem, z frontem rozczłonkowanym architektonicznie, z podziałem na kasetony, pilastry, niekiedy z szufladami, przeważnie bogato rzeźbione i intarsjowane.

Autor opisu: Jagoda Semków

Literatura:
Izydor Grzeluk, Słownik terminologiczny mebli, PWN 2000
Janusz Krawczyk, Meble jako przedmioty użytkowe i zabytki. U podstaw problematyki konserwatorskiej mebli zabytkowych, Toruń, 2006
Czesława Betlejewska, Meble elbląskie XVII i XVIII wieku, Gdańsk 2004

Wystawy:
70 lat Muzeum Mikołaja Kopernika, dawny pałac biskupi, 2018 r.

Prawa do wizerunku cyfrowego: CC BY 1.0 https://creativecommons.org/licenses/by/1.0/deed.pl

 

Specyfikacja

Data archiwizacji10 sierpnia 2022 (10.08.2022)
Datowanieok. 1700 r.
Mapa GooglePokaż na Mapie Google
KategoriaZbiory muzealne Obiekty Renesansu i Baroku
SygnaturaMF - R1 - 9
WłaścicielMuzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku
Prześlij zgłoszenie dotyczące obiektu
 

TAGI / SŁOWA KLUCZOWE

 
Projekt dofinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007 - 2013 oraz budżetu samorządu województwa warmińsko - mazurskiego.